اگر سهم من از اين همه ستاره فقط سوسوي غريبي است، غمي نيست.

 همين انتظار رسيدن شب برايم كافيست.

 

 

هرگاه دفتر محبت را ورق زدي و هرگاه زير پايت خش خش برگها را احساس كردي

 هرگاه در ميان ستارگان آسمان تك ستاره اي خاموش ديدي

براي يكبار در گوشه اي از ذهن خود نه به زبان بلكه از ته قلب خود بگو:

 يادت بخير

 

شمع مي سوزد و پروانه به دورش همه شب       

                                                    من كه مي سوزم و پروانه ندارم چه كنم

 

من پذيرفتم که عشق افسانه است  ...    اين دل درد آشنا ديوانه است

 مي روم شايد فراموشت کنم      ...     با فراموشي هم آغوشت کنم

مي روم از رفتن من شاد باش      ...       از عذاب ديدنم آزادباش

 گر چه تو تنها تر از ما مي روي     ...      آرزو دارم ولي عاشق شوي

 آرزو دارم بفهمي درد را          ...          تلخي بر خوردهاي سرد را

. بر دلم بغضی سنگین حاکم است بغضی که خیال باریدن دارد ؛ باریدن بر تمام دلم تا پاک سازد این غبار سیاهی و مرا رها سازد از چنگال این مرداب ابرهای دلتنگی دلم محتاج باریدن اند این روزهای همه از مسئولیتی سنگین می گویند جایگاهی که خود از آن هنوز بی خبرم؛ از صداقتی که شاید هنوز آن را باور نکرده ام این روزها دلم به دنبال کویری می گردد برای فریاد خسته ام ... به خدا خسته ام از بس به دل نالیدم و به چشمانم التماس کردم گویی کویری وجودم را فرا گرفته ؛ کویری پر از آرزوی سیرابی کویری که زیباست ولی سخت؛که آرامش دارد و دشواری این روزها نیازمند تغییری شگرف ام ؛ تغییری به بزرگی این کویر ... در جسم ام ، روح ام ، وبیش از همه دلم ؛ که پیوند زیبایی از این دو است نیازمندم ... محتاجم ... به بالی برای پرواز به چشمانی برای بهتر دیدن و گریستن و پاهایی برای رفتن . خدایا همچنان دستان کوچکم را به سویت دراز می کنم ، لبریز از عشقم کن خدایا بیش از گذشته محتاج کشیدن دستان پر مهرت بر سر شرمسارم هستم .

 

 

کاش آسمان ميدانست درد من چيست !

کاش ميدانست نياز من چيست!

کاش ميدانست به يک قطره باران نيز قانعم....

کاش آسمان ميدانست درد مني که همان کوير خشک و بي جانم چيست!

دلم مثل کوير از محبت و عشق خشک و بي جان است ،

عاشقم ولي ، يک عاشق تنها!

يک عاشق بي کس ! عاشقي که معشوقش در کنارش نيست....

کاش دريا ميدانست کوير چيست!

راز درون دريا رويايي است محال براي همان کوير تنها!

دلم مثل کوير آرزوي ديدن دريا را دارد اما دريايي نيست تنها يک خواب است و بس!

کاش باران ميدانست معني انتظار چيست ....

مني که همان کوير تشنه و بي جانم سالهاست که انتظار يک قطره باران

را ميکشم اما افسوس که اين انتظار بيهوده است....

و اي کاش آسمان ميدانست درد دل اين کوير خسته و تشنه چيست!

 

 

 

عزیزم خیلی دوست دارم امیدوارم هیچ وقت عشقمون غروب نکنه

 

 

 

من به تو تمنا کردم...اما تو چرا دلت انقدر سنگ بود که نشکست؟

عوضش من شکستم....بی وفا

اون سیبه که با هم گاز زدیم یادت رفت؟؟

با هم نشستیم و درد دل کردیم یادت رفت؟؟

شیشه ی غرورم رو دستم گرفتم و دارم میام پیدات کنم...

می خوای بشکنیش؟

عیبی نداره....اما من باز هم همون جمله ی همیشگی رو بهت میگم

                            تا همیشه در قلب منی!!

                                         *۰*۰*۰*۰*۰*۰*۰*۰*۰*۰*۰*۰*۰*۰*۰*۰*۰*۰*۰*

     

      

     من که بریدم از همه دلم فقط به تو خوشه

 

        وفتی توهستی دلخوشی بی خودی پرپرنمیشه

 

         دلواپسی دربه دره ؛چشم منم تر نمیشه

 

           حس قشنگ ماشدن؛ با بودنت تازه میشه

 

             آخه زیر سایه ی تو دلش میخواد قد بکشه

 

                 به جزتو پای هیچ کسی به فکر من وا نمیشه

 

               شب سیاه بی کسی؛بی تو که فردا نمیشه

 

           منکه دلم بادیدنت تا آسمون پر میکشه

 

       اگه یه روزی تو بری ؛طفلکی دیوونه میشه

 

   منکه دلم بابودنت جون میگیره؛تازه میشه

و پائيز مثل هر فصل دگر
باز آمد و رفت
و اين رسم زمان من و توست!
هر آمدنی را رفتني ست در کار.
روزهای خزان همه يادگاران ِ تو اند!
روز ميلاد ِ تواند.
روز ميلاد ِ منند.
روز ميعاد من و تو.
من و دل مانديم در حسرتِ تو
در حسرتِ يک پائيز دگر
آه ...پائيز هم آمد و رفت!
دل بسوزاند و برفت..
افسوس ....
پائيز هم آمد و رفت!

 

عزیزم سال گرد عشقمان مبارک و پاینده باد دوست دارم همیشه مهربونم

 

اگر در سخت ترین اوقات فقط یک رد پا    میبینی

 

 آن رد پای من است که تو را به دوش میکشم    

 

 

خدا دعاي ما را مي فهمد، حتي وقتي کلمه اي براي گفتنش پيدا نمي کنيم

 

وقتی تو بودی سکوت آنچنان زیبا بود که می شد خوشه های محبت را از خیال

 

نام تو چید.وقتی تو بودی باور با تو بودن به خوابی می ماند که با نسیم

 

صبحگاهی از آسمان خیالم به فراموشی سپرده می شد.ولی وقتی تو بروی شاید

 

باور بی تو بودن نگاه سرد مرا به مهربانی یک دوست بیشتر آشنا کند.

 

     

 

 

روي تخته سنگي نوشته شده بود:اگر جواني عاشق

شد چه کند؟ من هم زير آن

 نوشتم: بايد صبر کند براي بار دوم که از آنجا

گذر کردم زير نوشته ي من

کسي نوشته بود: اگر صبر نداشته باشد چه کند؟من

هم با بي حوصلگي نوشتم:

 بميرد بهتراست براي بار سوم که از آنجا عبور

مي کردم. انتظار داشتم زير

نوشته من  چیزی نوشته باشد.اما زير تخته سنگ

 جواني را مرده يافتم .......

 

سلام دوستای گلم ممنونم که تنهام نمی ذارین امیدوارم کوتاهی منو ببخشید راسش درسام سنگینننمیتونم زیاد بام راستی نماز روزه هاتون قبول تو این شبای عزیز منو فراموش نکنید.

                     يارخوب و مهربونم ميخوام دستات و بگيرم
                         حرفاي نگفته ام رو ازتودلم بيرون بريزم

بگم عشقت تا قيامت توي قلبم خونه کرده
برق اون چشماي نازت دلم و ديوونه کرده

ياد تو بامنه هرجا چه تو بيداري چه تو خواب
اين دل ديوونه من مي زنه واست چه بي تاب

وقتي مي شنوم صداتو دل توي سينه مي لرزه
يه کلام عاشقونت به همه دنيا مي ارزه

مي گذرن به سرعت باد لحظه ها وقتي که هستي
نمي دوني چه شيرينه وقتي روبروم نشستي

شب من سحر نميشه اگه نشنوم صداتو
اگه يک روزم نبينم رنگ زيباي نگاتو
 
تا آخخخخخخخخرررررر دنیییییااااااا دوست دارم عزیزم

 

در خلوت من قلبم محکوم شد به ساده بودن... غرورم محکوم شد به خونسرد بودن... احساسم محکوم شد به کم حرف بودن...دلم محکوم شد به گوشه گير بودن ...چشمانم محکوم شد به مهربان بودن ... دستهايم محکوم شد به سرد بودن... پاهايم محکوم شد به تنها رفتن... آرزوهايم محکوم شد به محال بودن... وجودم محکوم شد به تنها بودن ... عشقم محکوم شد به مبحوس بودن... و اما امروز تو !عشق من محکوم مي شوي به خاطر اسير بودن و باز هم مثل هميشه خودم رو محکوم مي کنم به عاشق بودن

                     **************************

حس غريبي است دوست داشتن

و عجيب تر آن است دوست داشته شدن

وقتي مي دانيم کسي با جان و دل دوستمان دارد.....

و نفس ها و صدا و نگاهمان در روح وجانش ريشه دوانده به بازيش مي گيريم

هر چه او عاشق تر ، ما سرخوش تر

هر چه او دل نازک تر، ما بير حم تر

تقصير ما نيست

تمامي قصه هاي عاشقانه

اينگونه به گوشمان خوانده شده اند

تصوير مجنون بيدل و فرهاد کوه کن

نقش هاي آشناي ذهن ماست

و داستان حسرت به دل ماندن زليخا به پند واندرز،

آويزه گوشمان شده است

يکديگر را مي آزاريم

ياد گرفته ايم که معشوق هر چه غدارتر، عاشق شيداتر

و عاشق هر چه خوراتر شود، عشق افسانه ماندگارتري خواهد شد.

به شهوت تجربه عشقي سوزان

و عاشق را در خرمن نامهرباني و بي اعتنايي به مسلخ جنون عشق مي فرستيم

چه باک؟!

هر چه بسوزد خوشتر

شعله هاي سر کش آتش سرمست مان مي کند

عيشمان مدام و حالمان به کام:

واي چه خواستني ام من

هر چه زجرش مي دهم، خم به ابرو نمي اورد!

هر چه نامهربانم، او پر مهرتر نگاهم مي کند!

چه دلبرانه بيدلش کرده ام

مرحبا به من، آفرين به من...!

ميرانمش، با مهر افزون تري بسوي من باز مي گردد.

خوارش مي کنم، او به زيباترين نامها مي خواندم

بي وفايي مي کنم صبورانه ستايشم مي کند

به بندش مي کشم، پروازم مي دهد

بيچاره! چه بيدلانه دلبري ام را خريدار است

چه مظلومانه بازيچه بازي ظالمانه ام شده است

بازي ميدهيم وبه بازي مي گيريم

بازي مي کنيم و به بازي نمي گيريم

با گامهاي سربي بيرحم، از روي هيکل رنجورش رد

مي شويم و از صداي شکستن قلبش زير پاشنه هاي آهنين مان

سرخوشانه لذت مي بريم

غافلانه سرخوسيم

عاجزانه ظالم

و عاشق، محکوم است به مدارا

تا بينوا را جاني دلي هنوز مانده باشد

اگر جان داد شور عشق مان افسانه ديگري آفريده است

اگر تاب نيارد لياقت عشق مان را نداشته است

و چه خوشتر که اين همه را تاب آورد

بازيچه همواره راميست، خفت بازي عشق را

حس مقدسي است دوست داشتن

مقدس تر از آن است دوست داشته شدن

 

آره می دونم خیلی اذیت شدی به خاطر من به همین دلیل هیچ وقت خودمو نمی بخشمدوستای گلم ممنونم که توی این چند وقت منو تنها نذاشتین و وب و حرفامو تحمل کردین شاید این آخرین پستم باشه چون دیگه باید برم سراغ درس و مشقم ولی خوب سعی می کنم چند وقتی بهتون سر بزنم موفق باشین در پناه خالق عشق

                        

 

 

 

 خلوتم را نشکن
   شاید این خلوت من کوچ کند
            به شب پروانه
       به صدای نفس شهنامه
                        به طلوع اخرین افسانه
      و غروبی که در ان
          نقش دیوانگی یک عاشق
     بر سر دیواری پیدا شد.
خلوتم را نشکن
خلوتم بس دور است
           ز هوای دل معشوق سهند
                   خلوتم راه درازی ست میان من و تو
                              خلوتم مروارید است به دست صیاد
                                        خلوتم تیر وکمانی ست به دست ارش
              
           خلوتم راه رسیدن به خداست
                                  خلوتم را نشکن...

 

وقتی حرف دل در پیچ و تاب احساسات و در قالب کلمات ساده رنگ شعر به خود می گیردآنوقت می توان پر شور ترین و زیبا ترین غزلها و ترانه ها را نوشت .آنقدر زیبا که هزار بار خواندن آن هم کم است

وقتی قلبی میلرزد وقتی چشمی منتظر میماندوقتی ریا میمیرددیگر عشق بی معنا نیست.بی مفهوم نیست وقتی فقط حظور کسی برای التیام زخمی کافی باشدظهورعشق را می توان جشن گرفت.

من حس غریبی دارم به قول سهراب(حسی شبیه غربت اشیا) با وجود شکافهای عمیق دلم با وجود دستهای سردو بی فروغم با وجود صدایی که به جای عطر یاس پر از عطر خستگی و کهنگیست با وجود وسعت تنهاییم تنها حظور تو می تواند مرا به زندگی فراخواند.

                         فرشته عاشق همیشه کنارت می مونه      

 

تو مثل حرف های من تمام نمی شوی من

 

همیشه در هوای تو پر از ترانه می شوم

 

تمام لحظه های من شده به رنگ چشم تو

 

با ارزوی دیدنت پر از بهانه می شوم

 

دوباره در تخیلم نشسته ای کنار من

 

به تو نگاه می کنم چقدر بی تو خسته ام

 

تو مثل وسعت جهان چقدر پر از ابهتی

 

ومن گیاه وحشی ام که با تو عهد سته ام

 

دلت به رنگ اسمان تو پاک و ساده و مهربان

 

چه ساده عاشقت شدم چه بی تکلف و روان

 

شدی تمام هستی شدی چراغ مخملم

 

بیا بقدر وسعتت همیشه پیش من بمان

 

*****************************

 

آن هنگام که ديگر دوستم نداشتی

فرياد بزن تا آرام بگيرم

آن هنگام که قلبت را عشق ديگری گرما بخشيد

  به من بگو و من با تمام وجود ،با آنکه دوستت دارم

ترکت خواهم کرد

و سپس قلبم را بی رحمانه زير پاهايم لگد کوب می کنم

زيرا نمی خواهم ديگری صاحب آن باشد 

و به آن گرما بخشد

هرگز مرابا غروب عشق مواجه نکن!!!

 

                        فرشته عاشق همیشه عاشقت میمونه.

 

 

امروز بعد از مدت ها تازه مطمین شدم که چقدر دوسش دارم چقدر در نبودش احساس پوچی می کنم وای اگه یه روزی اونو از دست بدم چی می شه می دونم حالا که دارم اینا رو می نویسم شاید بهم بخند ین ولی من همه ی حرفایی که می زنم از رو عقل نه احساسی پوچ و واهی  امروز درسته عیده ولی من هیچ بویی از شادی نبردم انگار تو این روز قشنگ همه ی غم و غصه ی آدما ی دنیا اومده سراغ من  و همه ی شادی هایی که واسه من بوده بین اونا تقسیم شده من گله ای ندارم چون یه نفر هست که هر وقت غصه ای تو دلم باشه همدمم باشه کنارم باشه نمی دونم واسه چی اینا رو نوشتم شاید واسه اینکه خودمو خالی کنم و هیچ کس و با حرفام ناراحت نکنم چون هیچ موقع دوست ندارم به خاطر من ناراحت بشه درسته آدم باید تو هر موقعیتی با هم باشه هم غم و هم تو شادی ولی امروز فرق میکرد به خاطر اینکه من واسه اون نگرانم راستش نمی تونم بیشتر از این واستون بنویسم فقط یه چیزی از همتون می خوام اونم اینه که واسمون 

دعا کنید امید وارم همیشه شاد باشین و بخندین وای ببخشید اونقدر دلم پره اونقدر حرف زدم که یادم رفت عید رو بهتون تبریک بگم عیدتون مبارک بهترین روز و روزها رو واستون آرزومندم.

 

                                                   

              

 

اين قفسه سينه که مي بيني يه حکمتي داره. خدا وقتي آدمو آفريد سينه اش قفسه نداشت. يه پوست نازک بود رو دلش.

 

يه روز آدم عاشق دريا شد. اونقدر که با تموم وجودش خواست تنها چيزه با ارزشي که داره بده به دريا. پوست سينه شو دريد و قلبشو کند و انداخ تو دريا.

 

موجي اومد و نه دلي موند و نه آدمي.

خدا...

 

دل آدمو از دريا گرفت و دوباره گذاشت تو سينش.

 

آدم دوباره آدم شد. ولي امان از دست اين آدم.

 

دو روز بعد آدم عاشق جنگل شد. دوباره پوست نازک تنشو جر داد و دلشو پرت کرد ميون جنگل

 

. باز نه دلي موند و نه آدمي.

 

خدا ديگه کم کم داشت عصباني مي شد. این بار ديگه دل آدمو برداشت و محکم گذاشت تو سينه اش. ولي مگه اين آدم, آدم مي شد.

 

اين بار سرشو که بالا کرد يه دل که داشت هيچي با صد دلي که نداشت عاشق آسمون شد.

 

همه اخم و تخم خدا يادش رفت و پوست سينه شو جر داد و باز دلشو پرت کرد ميون آسمون.

 

دل آدم مثه يه سيب سرخ قل خورد و قل خورد و افتاد تو دامن خدا.

 

نه ديگه... خدا گفت... اين دل واسه آدم ديگه دل نمي شه

 

آدم دراز به دراز چشم به آسمون رو زمين افتاده بود.

 

خدا اين بار که دل رو گذاشت سرجاش از بس از دست آدم ناراحت بود يه قفس کشيد روش که ديگه آها ديگه... بسه.

 

آدم که به خودش اومد ديد اي دل غافل... چقدر نفس کشيدن واسش سخت شده.

 

چقدر اون پوست لطيف رو سينش سفت شده

 

. دست کشيد به رو سينش

 

وقتي فهميد چي شده يه آهي کشيد... يه آهي کشيد که از آهش رنگين کمون درست شد. و اين براي اولين بار بود که رنگين کمون قبل از بارون درست شد.

 

بعد هي آدم گريه کرد هي آسمون گريه کرد. روزها و روزها گذشت و آدم با اون قفس سنگين خسته و تنها روي زمين سفت خدا قدم مي زد و اشک مي ريخت.

 

آدم بيچاره دونه دونه اشکاشو که مي ريخت رو زمين و شکل مرواريد مي شد برمي داشت و پرت مي کرد طرف خدا تو آسمون.

 

تا شايد دل خدا واسش بسوزه و قفسو برداره.

اينطوري بود که آسمون پر از ستاره شد

 

ولي خدا دلش واسه آدم نسوخت

 

که خلاصه يه شب آدم تصميم خودشو گرفت.

 

يه چاقو برداشت و پوست سينشو پاره کرد.

 

ديد خدا زير پوستش چه ميله هاي محکمي گذاشته... دلشو ديد که اون زير طفلکي مثه دل گنجشک مي زد و تالاپ تولوپ مي کرد.

 

انگشتاشو کرد زير همون ميله اي که درست روي دلش بود و با همه زوري که داشت اونو کند.

 

آخ..

 

اونقد دردش اومد که ديگه هيچي نفهميد و پخش زمين ش

خدا ازون بالا همه چي رو نگاه مي کرد. دلش واسه آدم سوخت.

 

استخونو برداشت و ماليد به دريا و آسمون و جنگ.

يهو همون تيکه استخون روي هوا رقصيد و رقصيد

 

چرخيد و چرخيد

آسمون رعد زد و برق زد

دريا پر شد از موج و توفان و درختاي جنگل شروع کردن به رقصيدن

 

همون تيکه استخون يواش يواش شکل گرفتو شد و يه فرشته

 

٬ با چشاي سياه مثه شب آسمون٬ با موهاي بلند مثه آبشار توي جنگل

 

فرشته٬ اومد جلو و دست کشيد روي چشاي بسته آدم.

 

آدم که چشاشو باز کرد اولش هيچي نفهميد.

 

هي چشاشو ماليد و ماليد و هي نگاه کرد. فرشته رو که ديد با همون يه دل که نه با صد تا دلي که نداشت عاشقش شد.

 

همون قد که عاشق آسمون و دريا و جنگل شده بود. نه... خيلي بيشتر.

 

پاشد و فرشته رو نگاه کرد. دستشو برد گذاشت روي دلش همونجا که استخونشو کنده بود. خواست دلشو دربياره و بده به فرشته.

 

ولي دل آدم که از بين اون ميله ها در نمي یومد. بايد دوسه تا ديگه ازونا رو هم مي کند.

 

تا دستشو برد زير استخون قفس سينش

 

فرشته خرامون خرامون اومدجلو. دستاشو باز کرد و آدمو بغل کرد.

 

سينشو چسبوند به سينه آدم

 

خدا ازون بالا فقط نگاه مي کرد با يه لبخند رو لب.

 

آدم فرشته رو بغل کرد. دل آدم يواش و يواش نصفه شد و آروم آروم خزيد تو سينه فرشته خانوم.

 

فرشته سرشو آورد بالا و توي چشاي آدم نگاه کرد.

 

 

آدم با چشاش مي خنديد

فرشته سرشو گذاشت رو شونه آدم و چشاشو بست.

 

آدم يواشکي به آسمون نگاه کرد و از ته دلش دست خدا رو بوسيد.

 

اونجا بود که براي اولين بار دل آدم احساس آرامش کرد.

 

خدا پرده آسمونو کشيد و آدمو با فرشتش تنها گذاشت

 

ماهم آدمو با فرشتش تنها مي ذاريم

 

خوش به حال آدم و فرشتش!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

چگونه فرا مو شت  کنم تو را

که با آمدنت در قلبم همه را فرا مو ش کرده ام

برا یم تما می اسمها بیگا نه اند و تما می  خا طرا ت مرده اند

دستم  را به تو میدهم قلبم  را به تو میدهم

چشمم  را به تو می  بخشم و  نگا هم  از آن تو ست

و از شا نه هایم که مپرس دیگر با من  غریبه اند و تما می لحظه ها

تو را می خوا نندو برای عطر نفسهایت دلتنگی  می کنند

دستت  را به من بده قلبت  را به من بده

سرت را روی شا نه هایم بگذار

وبگذارعطر نفسهایت را میان هم قسمت کنیم ...

 

 

دستانت را به سویم آوردی برق همیشگی در چشمانت بود...

 به راست و چپ می غلتید رقص برگهای پاییز را تداعی میکرد

 و آغوش زمین همواره گرم بود چه بگویم...

آخر این دستانم نبود که بی تاب شده بود لبانم دلتنگی میکرد..

 دلواپس بود...

 و سایبان چشمانت را طلب می کرد و تو تنها به دستانم امیدوار بودی دستانم خشکیده بود...

 چند گام مانده بود...

 و حال یک گام..

گفتی هیچگاه دستانم را برایت مهیا نخواهم ساخت...

و بی هیچ درنگی رفتی...

 لبهایم خشکید...

 

دلم بهانه می گیرد باور کن بی تو زندگی تلخ است باور کن هجر دوری گرمی محشر است باور کن

بی تو بودن مرگ است باور کن طعم عشق چشیدن سخت است باور کن ای تکیه گاه سختی ها

و ای شکوفه ی درخت عشق باور کن.

با تمام وجودم نام تورا می برم و با تمام احساسم برایت می نویسم واز صمیم قلب دوست دارت هستم.

اگر چه دنیا مرز سراب و واقعیت است و خوش دلی ما نیز به آن اما سراب تو برایم سخت است باورکن

بی حضور تو وجودت را احساس کردن سخت است.در حرارت عشق دست و پا زدن سخت است کاش

می شد تو را دید و آرام گرفت و پرده ی سراب را درید و اهی از ته دل کشید.و من نفس زنان با بی

رمقی پاهایم پی تو می گردم و در کوچه های انتظار به دنبال سایه ای از تو تا احساس روشنی کنم.

ای آرام بخش وجودم!

مسکن دردهایم تویی چون درد من از برق نگاه و لبخند جذاب تو آغاز شد و درمان نیابد مگر

با وصال تو و خط کشیدن بر این همه جدایی.بیا و باور کن چشمانم فقط تو را می بیند و دلم فقط

بهانه ی تو را می گیرد و من عاشق فقط دلم به نگاه تو خوش است حتی اگر مستانه ترین چشمها

را در مقابل دیدگانم خمار کنند من فقط ناز چشم تو را می خواهم.

 

*********************************

 

با یک لبخند با یک نگاه با یک رقص گیسو با یک پلک بر هم زدن با یک کلام با یک سلام با یک کار دلپسند با یک سکوت غریب با یک مظلومیت اشک به چشم.

 

وقتی که حس کردی کسی را دوست داری چه احساسی داشتی؟

 

قدم اول: صدای قلبم را شنیدم که در سینه به تندی ثانیه میزد.

 

قدم دوم: سرگردان بودم در احساس عاشقی چون بین دوراهی بله یا نه مانده بودم یعنی دوستم دارد؟

قدم سوم: دوست داشتم پیشش بروم و بشناسمش اما شرم و غرور مانع شد.

 

قدم چهارم: دل به دلشورگی افتاده بود و نگاه خجالت می کشید در چشمهایش زل بزند و تب همه ی وجودم را گرفته بود اما احساس درد نداشتم و دزدکی نگاهش می کردم.

 

تو از عاشقی لذت می بری؟

 

آری هم خوب است هم بد.

 

چرا؟

 

چون نمیدانی آخر بازی وصال است یا جدایی یا شاید مرگ.

 

مرگ چرا؟

 

چون بی عشق زندگی حباب است.

 

 

 

 

 

چه با شکوه آمدی به لحظه های سرد من

چه پرغرور میروی به جنگ دردهای من

چه عاشقانه میشود غزل در انتظار تو

چه بی بهانه میدود کلام من برای تو

چه رازها که گفته ای به قلب بی قرارمن

چه قصه ها شنیده ای بهار بی خزان من

چه روزها که رفته ایم به جنگ درد و فاصله

چه روزها سپرده ایم به دست سرد خاطره

چه لحظه ها نگاه تو بر نگاه من دوید

چه عاشقانه دست من به دست گرم تو رسید

چه آه ها کشیده ام برای بی تو بودنم

چه اشکها ریخته ام برای از تو گفتنم

بهار شد فکر من برای با تو ماندم

تمام شد شعر من فدای شعر خواندت

 

 

 

 

 

امروزصبح بازدلم هوای آمدنش کرده بود هرچقدربه ذهنم التماس کردم که خواب دیشبم رابرایم به

تصویربکشاندولی نشد گریه کردم تاشایداشکهایم گره گشای کارم شوند امابازهم نشد سوختم ولی

نشدانگارهمه چیزوهمه کس دست به دست هم داده بودند تا طعم تلخ فراموشی را به من هدیه بدهند

امروزفقط سوختم وگفتم کاشکی صبح طلوع نمی کرد.

 

                                  نگاهم صدایم و تمام وجودم تا لحظه ی بودن همراهته                 

 

عشق بازیچه نیست نگاهی به اعماق وجود است و چه سرد و چه گرم همیشگی است

و رهایی از آن نا ممکن.........

اینو گفتم بدونی هیچوقت از دستم راحت نمی شی.

 

 

سالها بود که در مزار تنهاييم خفته بودم

 

ناگاه با مشتي آب سرد برروي مزارم برآشفتم

 

بوي چند شاخه گل مريم مشامم را نوازش داد

 

بعد از سالياني احساس کردم نمرده ام!

 

دختري سياه پوش برسر مزارم فاتحه ميخواند

 

وجودم به لرزه افتاد

 

او که بود؟؟

 

آيا او هماني بود

 

که با دستانش مرا به قعر خاک تبعيد کرده بود؟

 

خاطرات در برابرم صف کشيدند

 

موهاي خاک خورده ام را

 

ميان دستان استخواني ام فشردم

 

حفره خالي چشمانم لبريز از اشک شد

 

احساس مرگ و زندگي بر قلبم چنگ ميزد

 

ميان دلهره و ترديد دختر سياه پوش رفت

 

ولي هنوز خاطراتي که در ذهنم بر آنها

 

 مهر باطل زده بودم در برابرم نقش مي بستند

 

آه چه غم انگيز بود خاطره روز مرگم

 

 

                                                              دوست دارم

                          

 

 

بدون عزیزم هر جای دنیا بری قلبم روحم وجودم با تو میاد و تو رو تنها نمی ذاره

دوستتتتتتتتتتتتتتتت دارمممممممممم